Bukan siapa lebih menonjol, tetapi bagaimana Kuala Lumpur sedang ditadbir

Dalam politik Malaysia, kita sering terperangkap dengan persoalan individu.

Siapa menterinya.

Siapa ketua agensinya.

Siapa yang lebih menonjol.

Siapa yang patut diberikan kredit.

Namun, apabila bercakap mengenai pentadbiran bandar raya, soalan yang lebih penting sebenarnya bukan siapa memimpin.

Soalannya ialah sama ada kepimpinan politik dan kepimpinan pentadbiran mampu bergerak dalam arah yang sama.

Di sinilah Kuala Lumpur sedang menawarkan satu kajian kes yang menarik.

Sejak Hannah Yeoh mengambil alih portfolio Wilayah Persekutuan dan Datuk Seri Fadlun Mak Ujud meneruskan peranan sebagai Datuk Bandar Kuala Lumpur, perhatian bukan hanya tertumpu kepada projek atau program yang diumumkan.

Apa yang lebih menarik ialah cara kedua-duanya kelihatan membentuk satu pembahagian peranan yang agak jelas.

Hannah bercakap mengenai reformasi.

Fadlun bercakap mengenai pelaksanaan.

Hannah membawa persoalan bagaimana Kuala Lumpur harus ditadbir.

Fadlun memberi tumpuan kepada bagaimana keputusan itu boleh dilaksanakan dalam realiti pentadbiran yang kompleks.

Kelihatan mudah tetapi dalam sistem kerajaan, ia sebenarnya antara perkara yang paling sukar untuk dicapai.

Sering kali, hubungan antara pemimpin politik dan jentera pentadbiran terperangkap dalam dua keadaan.

Pertama, politik bergerak terlalu laju sehingga institusi tidak mampu mengejar.

Kedua, institusi bergerak terlalu perlahan sehingga agenda perubahan kehilangan momentum.

Apabila salah satu berlaku, rakyat akhirnya melihat banyak pengumuman tetapi sedikit perubahan.

Sebab itu apa yang sedang berlaku di Kuala Lumpur wajar diperhatikan.

Bukan kerana semua masalah telah selesai.

Jauh sekali.

Kesesakan lalu lintas masih menjadi rungutan harian.

Banjir kilat masih berlaku.

Isu kebersihan, penyelenggaraan dan perumahan awam masih memerlukan perhatian yang berterusan.

Malah, adalah tidak adil untuk mendakwa Kuala Lumpur telah mengalami transformasi besar hanya dalam beberapa bulan.

Namun begitu, terdapat petunjuk bahawa cara bandar raya ini ditadbir sedang berubah.

Perubahan itu mungkin tidak semegah projek pencakar langit tetapi ia boleh menjadi lebih penting dalam jangka panjang.

Penubuhan jawatankuasa pemantauan yang melibatkan Ahli Parlimen, usaha membuka ruang kepada semak dan imbang yang lebih luas dalam DBKL, penekanan terhadap akauntabiliti institusi serta kecenderungan untuk membawa lebih banyak pihak ke meja perbincangan menunjukkan satu perubahan falsafah pentadbiran sedang berlaku.

Bagi sesetengah orang, perkara ini mungkin kedengaran teknikal tetapi hakikatnya, banyak masalah bandar bermula daripada kelemahan proses membuat keputusan.

Bandar raya tidak gagal kerana kekurangan idea.

Bandar raya gagal apabila keputusan dibuat tanpa semakan tanpa penyelarasan dan tanpa keutamaan yang jelas.

Sebab itu cabaran terbesar Kuala Lumpur sejak sekian lama bukanlah kekurangan projek pembangunan.

Kuala Lumpur tidak pernah kekurangan projek.

Kuala Lumpur juga tidak pernah kekurangan pelan induk.

Apa yang sering dipersoalkan oleh warga kota ialah sama ada keputusan yang dibuat benar-benar mengambil kira kepentingan mereka.

Dalam konteks inilah gandingan Hannah dan Fadlun menjadi menarik.

Bukan kerana kedua-duanya sempurna.

Bukan kerana kedua-duanya kebal daripada kritikan.

Tetapi kerana mereka nampaknya memahami bahawa pembaharuan bandar tidak boleh bergantung kepada seorang individu sahaja.

Menteri tidak boleh menggantikan fungsi institusi.

Institusi pula tidak boleh bergerak tanpa hala tuju politik yang jelas.

Bandar raya moden memerlukan kedua-duanya.

Mungkin itulah perbezaan terbesar yang sedang muncul hari ini.

Buat pertama kali selepas sekian lama, Kuala Lumpur memperlihatkan tanda-tanda bahawa kepimpinan politik dan pentadbiran sedang berusaha untuk berfungsi sebagai satu ekosistem, bukannya dua dunia yang berasingan.

Sudah tentu, ujian sebenar masih belum tiba.

Dalam tempoh satu atau dua tahun akan datang, warga kota tidak akan menilai kejayaan berdasarkan jumlah jawatankuasa yang diwujudkan atau jumlah mesyuarat yang diadakan.

Mereka akan menilai berdasarkan perkara yang lebih mudah.

Adakah jalan raya lebih baik?

Adakah kawasan perumahan awam lebih terurus?

Adakah banjir semakin berkurangan?

Adakah urusan dengan DBKL menjadi lebih mudah?

Itulah ukuran yang akhirnya menentukan sama ada sesuatu reformasi berjaya atau gagal.

Namun dalam dunia pentadbiran, setiap perubahan besar biasanya bermula dengan satu perkara yang jarang mendapat perhatian.

Keserasian.

Keserasian antara mereka yang menentukan arah dengan mereka yang bertanggungjawab melaksanakannya.

Dan jika ada satu perkembangan yang boleh diperhatikan di Kuala Lumpur hari ini, mungkin itulah hakikat yang paling signifikan.

Bukan soal Hannah Yeoh.

Bukan soal Datuk Seri Fadlun Mak Ujud.

Tetapi soal bagaimana dua peranan yang berbeza sedang cuba menyelesaikan masalah yang sama.

Kerana pada akhirnya, warga kota tidak memerlukan seorang wira.

Mereka memerlukan sebuah sistem yang berfungsi.

Dan buat masa ini, itulah percubaan yang sedang berlangsung di Kuala Lumpur.